Παρά το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του Υπ. Παιδείας είχε δεσμευτεί ότι μέχρι τα μέσα του Νοέμβρη θα πληρωθούν οι συνάδελφοι, μέχρι σήμερα δεν έχει πληρωθεί κανείς. Αντίθετα ζητείται από τους συναδέλφους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις τριτοκοσμικού χαρακτήρα, οι οποίες δεν περιλαμβάνουν ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά τους δικαιώματα (ύψος αμοιβής, τρόπος καταβολής, κλπ).

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε. καταγγέλλουν τη νέα, δυσμενέστερη μορφή ελαστικής σχέσης εργασίας, που εφηύρε το Υπουργείο και καλούν όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση. Είναι φανερό ότι αν περάσει αυτή η σχέση εργασίας στην πρωτοβάθμια, θα αποτελέσει μοντέλο και για τη δευτεροβάθμια (Π.Δ.Σ. κ.λ.π.) Η ΟΛΜΕ πολύ κακώς δεν αποφάσισε συμμετοχή στην κινητοποίηση. Όσες ΕΛΜΕ του λεκανοπεδίου μπορούν, καλό θα είναι να αποφασίσουν συμμετοχή με στάση.

• Να πληρωθούν ΤΩΡΑ τα αναδρομικά ΟΛΩΝ των συναδέλφων.
• Να τηρήσει το Υπουργείο Παιδείας τις ελάχιστες δεσμεύσεις, που έχει αναλάβει απέναντι στους συναδέλφους μας σε σχέση με τα εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα.
• Να αποσυρθεί η τριτοκοσμική σύμβαση. Οι αναπληρωτές (μέσω ΕΣΠΑ) να μην υπογράψουν, μέχρι τη Δευτέρα 22-11-2010, καμιά σύμβαση.
• Όλες οι προσλήψεις αναπληρωτών μέσω ΕΣΠΑ να μετατραπούν σε προσλήψεις από τον τακτικό προϋπολογισμό, για να έχουν οι συνάδελφοί μας πλήρη εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
• Να καταργηθούν όλες οι σχέσεις ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση.
  Μόνιμοι διορισμοί τώρα!

Αθήνα, 19-11-2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Μία απελευθερωτική παιδεία πρέπει να υπερβαίνει το στείρο οικονομισμό και “επαγγελματισμό”.
Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τη μόρφωση και την παιδεία μόνο για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Ούτε έχει ανάγκη την εκπαίδευση μόνο και μόνο για να τον εξοπλίσει με τις «κατάλληλες» για την εξεύρεση εργασίας ικανότητες. Αντίθετα, του είναι απαραίτητη γιατί συμβάλει στη διαμόρφωση ελεύθερων, κριτικά σκεπτόμενων και ανήσυχων προσωπικοτήτων, γιατί απελευθερώνει από την άγνοια του ίδιου του ανθρώπου και του κόσμου από τις προλήψεις, από τον ανορθολογισμό. Αυτός ο ρόλος της μόρφωσης , η αυταξία της, δεν μπορεί να φυλακιστεί απλά και μόνο στην προσφορά κάποιων επαγγελματικών δεξιοτήτων. Οι νέοι, και όχι μόνο αυτοί, έχουν ανάγκη την γνώση για πολύ περισσότερους λόγους και όχι μόνο ως «εφόδιο για δουλειά». Αυτό, άλλωστε, υπογραμμίζει και η λαϊκή θυμοσοφία: «άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο».

2

Μία απελευθερωτική παιδεία πρέπει να έρχεται σε ρήξη με την παραγωκίστικη λογική που συνδέει -για την ακρίβεια υποτάσσει- τη μόρφωση, τη σχέση με την γνώση και την εκπαιδευτική διαδικασία με την «παραγωγική διαδικασία», την «οικονομία» κ.λπ.
Η οριοθέτηση αυτή αφορά πρώτα από όλα τις κυρίαρχες συντηρητικές αντιλήψεις της επιχειρηματικής παιδείας, την υποταγή της εκπαίδευσης στη λογική του κέρδους και της αγοράς, την ασφυκτική ένταξη της μόρφωσης στη διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής. Πρέπει όμως να αφορά και τις δήθεν προοδευτικές παραλλαγές αυτής υποταγής, που γίνονται στο όνομα της «νέου τύπου ανάπτυξης» ή των μοντέλων «παραγωγικού εκσυγχρονισμού».
Οι νέοι και η κοινωνική πλειοψηφία έχουν ανάγκη την γνώση όχι για να θριαμβεύσει η αστική οικονομία και παραγωγή ή έστω η «προοδευτικά αναμορφωμένη», αλλά πάντα αστική παραγωγική μηχανή. Την χρειάζονται ως ένα από τα μέσα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από κάθε αποξένωση, καταπίεση και εξουσία και όχι για να γίνουν αποτελεσματικά εξαρτήματα της καπιταλιστικής παραγωγής και των προοδευτικών παραλλαγών της.

3

Μια απελευθερωτική μόρφωση και παιδεία δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια του επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος και η διάρκειά της δεν εξαντλείται στην χρονική διάρκεια αυτού του συστήματος.
Χρειάζεται ασφαλώς ένα αποτελεσματικό και «πλούσια» εκπαιδευτικό σύστημα. Ωστόσο, η μόρφωση και η παιδεία πρέπει επίσης να αναβλύζουν από όλους τους κρίκους και τους θεσμούς της κοινωνίας, ο πολιτισμός και η γνώση πρέπει να διαχέονται από κάθε κύτταρό της, διαμορφώνοντας ένα κλίμα μαζικού διαφωτισμού και μορφωτικής ανάτασης. Πολύ περισσότερο που μόρφωση και παιδεία δεν είναι μόνο η εκπαίδευση ούτε αποκτούνται μόνο μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Ταυτόχρονα, αυτό το κλίμα δεν πρέπει να σταματά στα συμβατικά εκπαιδευτικά χρόνια. Ζούμε σε μια εποχή τεράστιων επιστημονικών ανακαλύψεων, όπου ο όγκος των γνώσεων αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ότι μάθαμε στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο «παλιώνει», απαξιώνεται γρήγορα. Να γιατί είναι αναγκαία η δια βίου εκπαίδευση. Να γιατί πρέπει η κοινωνία να δίνει σε όλα τα μέλη της τη δυνατότητα διαρκούς εμπλουτισμού, εκσυγχρονισμού και διεύρυνσης του μορφωτικού – πολιτιστικού τους ορίζοντα.

4

Μια απελευθερωτική παιδεία δεν μπορεί παρά να αμφισβητεί ριζικά τον κατανεμητικό ρόλο της εκπαίδευσης, που παράγεται και αναπαράγει τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Αυτή η αμφισβήτηση σήμερα είναι πολύ περισσότερο αναγκαία και αυτό γιατί οι εξελίξεις στην επιστήμη, την ειδίκευση, την τεχνική αναβαθμίζουν  το ρόλο της εκπαίδευση ως  μηχανισμού ταξικού καθορισμού και ένταξης, ως μηχανισμού που προετοιμάζει και διοχετεύει τους νέους στις διάφορες θέσεις του αστικού οικονομικού μηχανισμού και της καπιταλιστικής ιεραρχίας. Η παιδεία, για να είναι απελευθερωτική, πρέπει να εξασφαλίζει ενιαία μορφωτικά δικαιώματα για όλους και ίσες δυνατότητες κοινωνικής και παραγωγικής ένταξης σε μια κοινωνία και σε μια παραγωγή απαλλαγμένες από την εκμετάλλευση, την ατομική ιδιοκτησία, τους νόμους της αγοράς και του ανταγωνισμού.

5

Μια απελευθερωτική παιδεία είναι ασύμβατη και αντιπαραθετική με τους ταξικούς φραγμούς, τις διακρίσεις, τις ανισότητες, τον αποκλεισμό. Η μόρφωση, η γνώση είναι ισότιμο δικαίωμα όλων των πολιτών και όχι μόνο των οικονομικά ισχυρών, η πρόσβαση σε όλο τον πλούτο της ανθρώπινης σκέψης και του πολιτισμού πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους από την κοινωνία και να μην εξαρτάται από τις ταξικά άλλωστε καθορισμένες – δυνατότητες της κάθε οικογένειας, από αυτή την άποψη, είναι αυτονόητη η ανάγκη για την εξάλειψη όλων αυτών των εκπαιδευτικών και μη μηχανισμών, που λειτουργούν ως φραγμοί και για τον πολλαπλασιασμό εκείνων που συμβάλλουν στο στόχο της κοινωνικά ισότιμης επαφής με την γνώση.

6

Μια απελευθερωτική παιδεία δεν αρκεί να ζητά περισσότερη ή καλύτερη γνώση για όλους. Το ζήτημα της μόρφωσης δεν είναι ποσοτικό, είναι πρώτα και κύρια ζήτημα περιεχομένου. Μια άλλη παιδεία, λοιπόν, θα ανακαλύπτει νέα πεδία γνώσης, θα διαμορφώνει νέους επιστημονικούς ορίζοντες, θα σπάζει τα σύνορα που χαράζει η αγοραία αντίληψη, θα καταργεί τα εκπαιδευτικά – ερευνητικά νεκροταφεία της κοινωνίας του κέρδους, θα αναπτύσεται σε νέες κατευθύνσεις και τομείς, προσανατολισμένες από τις ανθρώπινες ανάγκες και ενοράσεις και όχι από τις απαιτήσεις της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Μια τέτοια παιδεία είναι ξένη με τον τεχνοκρατισμό, τις απόψεις για ουδετερότητα της επιστήμης και της γνώσης, αλλά και από αυτές που θεωρούν την ανάπτυξή της αντικειμενικά προοδευτική διαδικασία, όπου το μόνο πρόβλημα είναι το πώς και ποιος θα την χρησιμοποιήσει.

7

Μια απελευθερωτική παιδεία πρέπει να αμφισβητεί τη σημερινή «γεωγραφία» και τα «σύνορα» των μαθημάτων, των σχολών, των επιστημονικών αντικειμένων, των επαγγελμάτων, να αντιμετωπίζει αυτό το ζήτημα δυναμικά, να διαμορφώνει μια νέα «χάρτα» και φυσιογνωμία για όλα αυτά. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι ο σημερινός χωρισμός κινείται ανάμεσα στις συμπληγάδες των επιστημονικών γνώσεων προηγούμενων εποχών και  απαιτήσεων της καπιταλιστικής αγοράς. Αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, αλλά και οι νέες, που διαμορφώνουν οι εξειδικεύσεις βίδας, οι κατατμήσεις σχολών, οι κύκλοι σπουδών κ.λπ., αδυνατούν να ανταποκριθούν στις σημερινές επιστημονικές τάσεις, στην ανάγκη διεπιστημονικής προσέγγισης, στην απαίτηση για ολόπλευρες προσωπικότητες, για σύνθεση σε ανώτερο επίπεδο (συλλογικό και ατομικό) των εξειδικευμένων επιστημονικών περιοχών και για μη διάσπαση του ενιαίου της γνώσης.

8

Η νέα απελευθερωτική παιδεία πρέπει να υπερβαίνει το σημερινό εκπαιδευτικό μοντέλο, τη σημερινή δομή, τους κάθετους και οριζόντιους διαχωρισμούς σε βαθμίδες τομείς, θεσμούς – είτε αυτοί είναι νομικά κατοχυρωμένοι, είτε στηρίζονται στον καταναγκασμό των κάθε λογής εξετάσεων. Οι έννοιες της βασικής εκπαίδευσης, του Πανεπιστημίου, της μεταπτυχιακής παιδείας πρέπει να ανασυγκροτηθούν ριζικά. Όλοι πρέπει να έχουν δυνατότητα πρόσβασης σε μια πολύ πιο διευρυμένη και πλούσια έννοια βασικής παιδείας, αλλά και τη δυνατότητα απόκτησης της πανεπιστημιακής μόρφωσης.
Αν χτες η βασική παιδεία ήταν λίγο «κολυβογράμματα», σήμερα σε αυτό τον όρο περιέχονται πολύ πιο πολλά (πληροφορική, καλλιτεχνική παιδεία, ξένες γλώσσες κλπ.). Αυτή η πραγματικότητα και οι σύγχρονες εξελίξεις, αλλά κυρίως οι μορφωτικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας ασφυκτυούν στη σημερινή εκπαιδευτική δομή και διάρθρωση.

9

Μια νέα απελευθερωτική παιδεία θα οικοδομεί και ένα νέο τρόπο παροχής της γνώσης, νέας μορφής επαφές με τις κατακτήσεις του ανθρώπινου μυαλού, νέες δημοκρατικές διαδικασίες προσέγγισης της μόρφωσης εντός και εκτός εκπαίδευσης, νέους δρόμους ανάπτυξης της επίσημης και της έρευνας. Διαδικασίες όπως τα δεσμευτικά αναλυτικά προγράμματα, η αυθεντία του καθηγητή, ο μονόλογος, ο παπαγαλισμός, η εξετασιομανία, η πειθάρχηση, ο πειθαναγκανασμός, η μοναδικότητά του ενός συγγράμματος, φυλακή της βαθμολογίας και τόσες άλλες δεν μπορεί να έχουν σχέση με τέτοια παιδεία.

10

Μια απελευθερωτική παιδεία, τέλος, πρέπει να υπερβαίνει το δίλημμα «κρατική ή ιδιωτική εκπαίδευση». Ούτε ο κρατικός «ναός της γνώσης» των καπιταλιστικών χωρών, ούτε το κρατικά ελεγχόμενο και συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό μοντέλο των πρώην ανατολικών χωρών, ούτε, πολύ περισσότερο, η ιδιωτικοποιημένη – εμπορευματικοποιημένη εκπαίδευση μπορεί να είναι ο «χώρος» μιας τέτοιας παιδείας. Αντίθετα χρειάζονται νέοι θεσμοί, ορισμένοι αυτοτελώς συγκροτημένοι και αρκετοί διαχεόμενοι σε όλη την κοινωνία, θεσμοί διαμορφωμένοι,ελεγχόμενοι και «εξαρτημένοι» από τις απαιτήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας, θεσμοί λειτουργικοί, ευέλικτα αναπροσαρμοζόμενοι, αποκεντρωμένοι, συλλογικοί, ανεξάρτητοι από το κράτος, την ΕΟΚ και τους ιδιώτες.
Η προοπτική μιας τέτοιας παιδείας φαίνεται ίσως μακρινή. Και όμως, είναι η πιο κοντινή με τις ανάγκες των νέων και όλων των εργαζόμενων ανθρώπων

Γενάρης 1995

κείμενο διαλόγου του ΝΑΡ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

Σήμερα, 37 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, στην εποχή του Μνημονίου του ΔΝΤ και της Τρόικας αγωνιζόμαστε ξανά, ενάντια στην κατεδάφιση κεκτημένων εργατικών δικαιωμάτων, ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, το ρατσισμό και την ξενοφοβία, ενάντια σ’ ότι μας εμποδίζει να αναπνεύσουμε ελεύθερα. Σήμερα, η μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στέκει απέναντι στο μοντέλο του υπάκουου, του φοβισμένου πολίτη. Στέκει απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που σε πλήρη συμφωνία και συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Δ.Ν.Τ. αποφάσισαν την επιβολή στη χώρα ενός καθεστώτος σύγχρονης «χούντας» επ’ ωφελεία αποκλειστικά του κεφαλαίου ελληνικού και ξένου!
Τη Δευτέρα, πρώτη μέρα του τριήμερου γιορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, καταφθάνει στην χώρα μας η τρόικα των «επιτηρητών». Έρχεται για να επιβάλλουν μαζί με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, που ξεκινάνε από την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων  Εργασίας, την μείωση των μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την αύξηση του ΦΠΑ, έως τις χιλιάδες απολύσεις στον δημόσιο τομέα, ένα νέο γύρο φτώχειας και εξαθλίωσης για τους εργαζόμενους.
Η κυβέρνηση δήλωσε ότι το εκλογικό αποτέλεσμα τη «δικαίωσε» ώστε να συνεχίσει μια πολιτική που θέλει να σώσει τις τράπεζες από την χρεοκοπία οδηγώντας σε αυτήν την κοινωνική πλειοψηφία, που θέλει να βγάλει τις επιχειρήσεις από την κρίση βυθίζοντας τους εργαζόμενους στη φτώχεια! Ο τριήμερος γιορτασμός του Πολυτεχνείου, με πρώτο σταθμό την παλλαϊκή κινητοποίηση εργαζόμενων και νεολαίας στις 15/11/, πρέπει να γίνει απαρχή ενός νέου κύματος αγώνων που θα ραγίσουν την πολιτική του «Μνημονίου», της κυβέρνησης και της ΕΕ.
Σε μια τέτοια ιστορική στιγμή, είναι ανάγκη να διαμορφωθεί ένα μεγάλο, μαχητικό, εργατικό, λαϊκό, ταξικό ρεύμα που θα προβάλλει στόχους και αιτήματα που θα απαντούν στην κρίση από τη σκοπιά των εργαζομένων και των συλλογικών τους συμφερόντων. Ένα κίνημα που θα διεκδικεί:
Ανατροπή του  πραξικοπήματος και του μνημονίου κυβέρνησης –κεφαλαίου –ΕΕ –ΔΝΤ και έξοδο από τον «μηχανισμό» στήριξης. Ανατροπή του Συμφώνου και του προγράμματος σταθερότητας – Δε θα πληρώσουμε την κρίση του κεφαλαίου, να πάρουν πίσω όλα τα αντεργατικά μέτρα.
Παύση πληρωμών του  χρέους – μη αναγνώριση του χρέους, έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Εθνικοποίηση και κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών. Να δοθούν τα 75 δις για την εξυπηρέτηση των εργατικών και λαϊκών αναγκών.
Γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση και ταυτόχρονα πάγωμα και δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
Γνήσιες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. 1.400 ευρώ καθαρά πρώτος μισθός για όλους τους εργαζόμενους, να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι, Σιούφα – Ρέππα – Πετραλιά-Λοβέρδου.
Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους. Όχι στην ελαστική εργασία και στην  άρση της μονιμότητας.  Απαγόρευση των απολύσεων σε δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα
Η μνήμη και ο αγώνας των φοιτητών του ‘73 μας εμπνέουν για νέους αγώνες, για μια άλλη κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ελεύθερη.
Το δικό μας Πολυτεχνείο είναι μια ακόμη έφοδος στο αδύνατο.

ΟΛΟΙ -    ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ 15/11/,  5.30 μμ στο Πολυτεχνείο
στη συγκέντρωση –διαδήλωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων
Τετάρτη 17/11/   ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Προσυγκέντρωση των Συλλόγων Π.Ε. 3 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

Κατεβάστε πατώντας εδώ το Άτακτο Δελτίο,

την έκδοση της Ριζοσπαστικής Κίνησης Εκαιδευτικών στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών ΠΕ Υπαίθρου Θεσσαλονίκης

❑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το «Νέο Σχολείο» είναι το σχολείο της κρίσης

Τέθηκαν στη διαδικασία της «διαβούλευσης», οι προτάσεις για το «Νέο Σχολείο», ως το τρίτο κύμα προτάσεων της Διαμαντοπούλου, μετά τις αντίστοιχες για την αναμόρφωση της Δια Βίου Μάθησης και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων. Θα ακολουθήσει η κατάθεση τριών νομοθετικών πρωτοβουλιών. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μέσα στη συλλογική μάχη για την απόκρουση των οικονομικών μέτρων ―ή την ατομική μάχη του καθενός για επιβίωση― να υποβαθμιστεί η σοβαρότητα των εξαγγελιών ή να αντιμετωπιστούν με ιλαρή διάθεση οι κορώνες για το ψηφιακό σχολείο με τους διαδραστικούς πίνακες. Το ζήτημα φαίνεται να είναι πιο σοβαρό…

Το «Νέο Σχολείο» κουμπώνει πάνω στη «Νέα Αρχιτεκτονική της χώρας» που θα υλοποιηθεί με το σχέδιο Καλλικράτης. Ομολογημένος στόχος, η εναρμόνιση του εκπαιδευτικού συστήματος με τη νέα φιλοσοφία της επανίδρυσης του κράτους που το θέλει: πρώτον, να ξεφορτώνεται διαρκώς βαρίδια κοινωνικών παροχών, αντιπαραγωγικών λειτουργιών που διογκώνουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού ―και τέτοιες είναι οι δαπάνες για την παιδεία. Δεύτερον, να εκχωρεί όλο και μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες σε μια μόνιμη προσπάθεια εξεύρεσης ιδίων πόρων ―σ’ αυτή τη λογική προχωρούν ραγδαία οι ΣΔΙΤ. Τρίτον, να μετατρέπεται σε κράτος στρατηγείο, με δομές πιο αυταρχικές και συγκεντρωτικές, με προφανή τα αποτελέσματα στους εργαζόμενους σε αυτόν τον τομέα ―ας μην ξεχνάμε ότι σε λίγο θα μιλάμε για τεράστιους δήμους πολύ μακριά από οποιοδήποτε ψήγμα κοινωνικού λαϊκού ελέγχου.

Το «Νέο Σχολείο» θα είναι το σχολείο της περιόδου της κρίσης και του Προγράμματος Σταθερότητας. Κατ’ αρχάς γιατί θα μπει κι αυτό με τη σειρά του στην κλίνη του ευρω-προκρούστη, θα υποστεί τη συμπίεση των λειτουργικών δαπανών, την υπολειτουργία των 30μελών τμημάτων (όπως τα νοσοκομεία;) λόγω έλλειψης προσωπικού (ήδη έχουν προαναγγελθεί μειώσεις προσλήψεων 50% μόνιμων και 70% αναπληρωτών), σχολικής στέγης κλπ. Και, κατά κύριο λόγο, γιατί  στις προτάσεις για το «Νέο Σχολείο» αποτυπώνεται η βούληση του κεφαλαίου για μεγαλύτερη κερδοφορία και ιδεολογική χειραγώγηση, μέσα από την προσαρμογή της εκπαίδευσης στις νέες ιδιότητες του εμπορεύματος εργατική δύναμη (ευελιξία, αποδοτικότητα, μείωση μισθολογικού κόστους, ελαστασφάλεια), αλλά και αντίστροφα: το σύνολο των λειτουργιών του πλέγματος εκπαίδευση–κατάρτιση να αναπτύξει, να τυποποιήσει περισσότερο, να μετρήσει και να ελέγξει τις παραπάνω ιδιότητες, ώστε να διαμορφώσει το σημερινό εργαζόμενο: με εργασιακές προδιαγραφές 19^ου αιώνα και παραγωγικότητα 21^ου αιώνα!

❑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΕΕ

Εργαλειακού τύπου μάθηση, προϋπόθεση για την προσαρμογή στην αγορά

Τα κείμενα που έχει δώσει η κυβέρνηση σε διαβούλευση, βρίθουν από ρητορικές περί καινοτομίας, αναβάθμισης, παιδαγωγικών προσεγγίσεων, σύνδεσης με την πραγματικότητα, προτεραιότητα στο μαθητή κλπ. Αυτά ωστόσο δεν αποτελούν παρά τη βιτρίνα μιας αντιδραστικής πολιτικής μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση, στη λογική της πιο αποτελεσματικής υποταγής της στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το παράδειγμα του Μπιλ Γκέιτς που χρησιμοποίησε στην συνέντευξή της η κ. Διαμαντοπούλου, για να τονίσει ότι αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι αν πήρε πτυχίο, αλλά η διαδρομή του στην αγορά. Οι προτάσεις για το Νέο Σχολείο, στηρίζονται, όπως διευκρινίζεται εισαγωγικά, στο αμερικάνικο μοντέλο του «no child left behind», που ξεκίνησε επί Κλίντον, γενικεύτηκε επί Μπους και συνεχίζεται επί Ομπάμα, αφήνοντας πίσω του αγράμματα παιδιά, κλειστά σχολεία, απολυμένους εκπαιδευτικούς και παιδεία σε συσκευασία κουπονιών και μετρήσιμων στόχων. Από την άλλη, σε μια περίοδο όπου η Ε.Ε. ορίζει και την τελευταία λεπτομέρεια του εγχώριου γίγνεσθαι, δεν αναμέναμε κάτι άλλο παρά την αποτύπωση της λογικής της Συνόδου της Λισσαβόνας και των «ιερών και οσίων» της: απασχολησιμότητα, προσαρμοστικότητα, επιχειρηματικότητα και ισότητα προς τα κάτω, για την ανταγωνιστική οικονομία της γνώσης.

Τα προτεινόμενα μέτρα που συνιστούν το Νέο Σχολείο, γίνονται με αυτά ακριβώς τα κριτήρια. Άνοιγμα στην αγορά, στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, στους κοινωνικούς εταίρους, μέσα από τα ευέλικτα προγράμματα σπουδών για τα οποία ―ειδικά αυτά των Τεχνολογικών Λυκείων― προβλέπεται στενότερη σύνδεση με την περιφέρεια και την τοπική κοινωνία, καθώς και συνδιαμόρφωσή τους από τους κοινωνικούς εταίρους στα πρότυπα των επαγγελματικών περιγραμμάτων.

Ώθηση προς την επιχειρηματικότητα ως μέτρο για εξεύρεση πόρων και αντίδοτο στην απίσχανση της κρατικής αρωγής. Η τάση αυτή θα ενισχυθεί φυσικά από την αποκέντρωση/περιφερειοποίηση της εκπαίδευσης. Ταυτόχρονη απόσυρση του κράτους προς όφελος μιας πιο επιχειρηματικής εκπαίδευσης, που θα αντιμετωπίζει το μαθητή ως πελάτη-καταναλωτή εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Προανάκρουσμα αυτής της λογικής, ήταν το φετινό γυφτοπάζαρο με τα netbook της Α΄ Γυμνασίου, μέσα από το οποίο, το μόνο σίγουρο είναι ότι κέρδισε πολλά η αγορά πληροφορικής. Στα ίδια βήματα κινείται η ιστορία με τους διαδραστικούς πίνακες και πιθανό επόμενο βήμα θα είναι η διανομή κουπονιών για την ενισχυτική διδασκαλία.

Αξιολόγηση και μέτρηση των πάντων στο επίπεδο της σχολικής μονάδας (πόροι, διοίκηση, επιδόσεις, λειτουργία, προγράμματα και καινοτόμες δράσεις) καταρχήν ως εσωτερική διαδικασία (αυτοαξιολόγηση). Αξιολόγηση και των εκπαιδευτικών, ξεκινώντας από τη νέα βάρδια, όπου ο μονόδρομος του ΑΣΕΠ γίνεται ακόμα πιο δύσβατος με αλλεπάλληλα πιστοποιητικά και «ενεργοποίηση» της διετούς δοκιμασίας. Μετάβαση συνεπώς σε ένα εκπαιδευτικό μοντέλο όπου οι ταξικές ανισότητες συγκαλύπτονται από μετρήσιμους και «ορθολογικούς» δείκτες. Στην αγωνιώδη προσπάθεια ν’ ανταποκριθούμε στους δείκτες της ΟΝΕ θα προστεθεί κι εκείνη για τους δείκτες του PISA.

Προσανατολισμός του περιεχομένου του σχολείου στις έξι βασικές δεξιότητες/χρήσεις ―και όχι φυσικά γνώσεις― που προκρίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση (επικοινωνία στη μητρική γλώσσα, επικοινωνία σε άλλη γλώσσα, βασικές ικανότητες σε μαθηματικά, επιστήμες και τεχνολογία, ψηφιακές ικανότητες, η ικανότητα του «μαθαίνω πώς να μαθαίνω», διαπροσωπικές και κοινωνικές ικανότητες, επιχειρηματικότητα και πολιτιστική έκφραση). Ο δήθεν εξοστρακισμός της αποστήθισης και της μηχανικής μάθησης, αντικαθίσταται από την παροχή μιας στενής εργαλειακού τύπου μάθησης, ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την ευελιξία και την προσαρμογή στο πνεύμα της «δια βίου μάθησης» για τις ανάγκες της αγοράς.

Αποθέωση των νέων τεχνολογιών, των ψηφιακών δεξιοτήτων και της καινοτομίας ως εργαλείο ευελιξίας. Παρά τις κριτικές φωνές για την παιδαγωγική αποτελεσματικότητα ή τις σκεπτικιστικές τοποθετήσεις, τις ανύπαρκτες υποδομές, την προβληματική εμπειρία της φετινής ψηφιακής τάξης, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι προβάλλονται ως μεσσιανικές τέτοιου είδους μέθοδοι, μια δεκαετία αργότερα από το σπάσιμο της φούσκας των επιχειρήσεων της «νέας οικονομίας» δηλαδή τεχνολογιών αιχμής στις ΗΠΑ.

Επαναπροσδιορισμός της σχέσης του εκπαιδευτικού με την εκπαίδευση. Στο «νέο» σχολείο πρέπει να υπάρχει και «νέος» μαχόμενος εκπαιδευτικός που θα υπερνικήσει το καθεστώς της χαμηλής αμοιβής και το χαμηλού του κύρος στην εκπαίδευση και θα παίξει το ρόλο του αναβαθμιστή στο «νέο κίνημα παιδείας» (!). Αναμένεται συνεπώς κατάληψη και του μη εκπαιδευτικού κι εργασιακού χωροχρόνου από την κούρσα απόκτησης επιπλέον προσόντων (σεμινάρια, παρακολούθηση εκδηλώσεων κλπ.), όχι για προσωπική ικανοποίηση ή βελτίωση της εργασιακής συνθήκης, αλλά αθροιζόμενα φύλλα στον ατομικό του φάκελο προς αξιολόγηση. Πέρα από τις προφανείς αντιδραστικές αλλαγές σε όλο το φάσμα (πρόσληψης – παραμονής – εργασίας – αμοιβής – επιμόρφωσης –σύνταξης) γίνεται σαφής η προσπάθεια να συμμαχήσει η αστική πολιτική με ζωντανές δυνάμεις, με τη συνήθη φενάκη: η προσφορά και η δημιουργία από γενική κατεύθυνση και υποχρέωση της δημόσιας εκπαίδευσης να μετατρέπεται σε ατομικό σκοπούμενο.

Ταυτόχρονα από τα κείμενα της κυβέρνησης για τη δια βίου μάθηση, την πιστοποίηση και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων, φαίνεται ότι πρόκειται για μια πολιτική που αντιμετωπίζει τα επαγγελματικά προσόντα, αλλά και τις «οριζόντιες ικανότητες» όπως, ευελιξία, προσαρμοστικότητα, δημιουργικότητα, ανεξαρτησία, υπευθυνότητα, ικανότητα συνεργασίας κλπ. ως προϋποθέσεις για την αύξηση της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας της εργασιακής ικανότητας του εργαζόμενου και ως βασική πηγή και παράμετρο ανταγωνιστικότητας.

Με αυτή τη λογική έχουν δομηθεί το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο επαγγελματικών προσόντων και το ―υπό διαβούλευση― αντίστοιχο Εθνικό, τα οποία επιχειρούν την κατηγοριοποίηση όλων των αποδιδόμενων τίτλων, πτυχίων, πιστοποιητικών κλπ. σε οκτώ επίπεδα αναφοράς, με όρους μαθησιακών αποτελεσμάτων, δηλαδή «τι γνωρίζει, κατανοεί και είναι ικανό να κάνει κάποιο άτομο μετά την ολοκλήρωση μιας μαθησιακής διαδικασίας». Το πράμα γίνεται πιο ζεστό από την τοποθέτηση ότι οι ικανότητες του κάθε ατόμου ―για να συνάδουν με τις επιχειρηματικές ανάγκες― πρέπει να αξιολογούνται/πιστοποιούνται από διάφορους αντικειμενικούς φορείς (σαν τους «οίκους» που αξιολογούν τα ελληνικά ομόλογα;)!

Χαρακτηριστική, από αυτή τη σκοπιά, είναι η κριτική που άσκησαν ήδη από την προηγούμενη δεκαετία στην πολιτική της δια βίου μάθησης κορυφαίοι σχεδιαστές προγραμμάτων και διδάσκοντες στην εκπαίδευση ενηλίκων, όπως ο Colin Griffin και ο Peter Jarvis. Ο μεν πρώτος κατηγόρησε την κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας ότι με τη δια βίου μάθηση διέλυσε το κράτος πρόνοιας και μεγάλωσε τις ανισότητες, ο δε δεύτερος θεωρεί ότι κύριος στόχος της είναι η ιδιωτικοποίηση των εκπαιδευτικών συστημάτων και η προσαρμογή τους στην ανταγωνιστικότητα και την ευελιξία για προσέλκυση ξένων κεφαλαίων.

Γίνεται πλέον σαφές, ότι οι παραπάνω προτάσεις της κυβέρνησης σηματοδοτούν βαθύτερες επιδιώξεις του κεφαλαίου, ενώ συνδέονται και με τις πολιτικές για το ξεπέρασμα της κρίσης. Το παλιό μοντέλο των σχετικά δομημένων εκπαιδευτικών συστημάτων (σε περιεχόμενο, χρόνια φοίτησης κλπ) που τα αποδεικτικά τους (πτυχία) από μόνα τους ή με σχετικά μικρές και συλλογικές διαδικασίες επάρκειας (π.χ. εγγραφή σε επιμελητήριο ή τυπικές εξετάσεις) έδιναν εφάπαξ δικαίωμα άσκησης επαγγέλματος, που και αυτό με τη σειρά του αναπτυσσόταν στο πλαίσιο συλλογικών ρυθμίσεων (Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, εργασιακές σχέσεις, ασφάλιση κλπ.), έχει παρέλθει. Επιδιώκεται δε, να αντικατασταθεί από ένα νέο μοντέλο, όπου δίπλα στην παραπάνω μονοσήμαντη πιθανότητα διαδρομής, να υπερισχύουν πολλές άλλες διαδρομές μάθησης μέσω της τυπικής εκπαίδευσης, αλλά και της εργασιακής εμπειρίας, με ατομική ευθύνη του εκπαιδευόμενου. Η αναγνώριση–πιστοποίησή τους δεν θα γίνεται εφάπαξ, αλλά διαρκώς και δεν θα οδηγεί σε επαγγελματικό δικαίωμα, αλλά προσόν δυνάμενο να αξιοποιηθεί από την αγορά και τον εκάστοτε εργοδότη. Και εάν και εφόσον γίνεται αυτό, η πραγμάτωσή του ως εργασία θα ρυθμίζεται ατομικά κι όχι με συλλογικά πλαίσια (κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας), αφού ο κάθε εργαζόμενος θα διαθέτει διαφορετικά προσόντα (από το πτυχίο στο πορτφόλιο προσόντων).

Οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για το «νέο σχολείο», πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν από  τρεις νομοθετικές πρωτοβουλίες, για την «προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στη νέα αρχιτεκτονική της χώρας», την «αναβάθμιση του εργασιακού βίου και του κύρους των εκπαιδευτικών» και την «αναβάθμιση της επαγγελματικής – τεχνικής εκπαίδευσης». Η στρατηγική του αντίπαλου είναι κρυστάλλινη. Η ανάγκη για ένα ενιαίο, δημόσιο, δωρεάν δωδεκάχρονο σχολείο υποχρεωτικό για όλα τα παιδιά, με τη δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, στη διάρκεια όλης της ανθρώπινης ζωής και με διασφαλισμένη επίσης, τη δυνατότητα πρόσβασης σε ένα δωρεάν, σύστημα τεχνικής εκπαίδευσης μετά το ενιαίο σχολείο, είναι όσο ποτέ επίκαιρη. Η αναμονή από μεριάς του κινήματος για το γράμμα του νόμου θα σημάνει καταστροφική απώλεια πολιτικού χρόνου. Ας διδαχτούμε από τους φοιτητές που ήταν αποτελεσματικοί εκτός των άλλων και γιατί ξεσηκώθηκαν για το άρθρο 16 πριν η αναθεώρησή του πάρει το δρόμο της νομοθετικής ρύθμισης. Και –από την αντίθετη άποψη –από τη φετινή αναμονή για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, όταν το πράγμα φώναζε από τον Νοέμβρη.

❑ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΙΜΑΝΤΑΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Η «επιτυχία» που οδηγεί στην αποτυχία

«Ο μαχόμενος εκπαιδευτικός είναι ο πρωταγωνιστής της αναβάθμισης της εκπαίδευσης»… Αυτό είναι το βασικό σλόγκαν του Υπουργείου Παιδείας για το ρόλο του εκπαιδευτικού στο «νέο» σχολείο, αλλά και η βασική διαπίστωση όλων των ευρωπαϊκών ντοκουμέντων για την εκπαίδευση.

Ήδη έχουν ειπωθεί πολλά για τις άμεσες επιπτώσεις που έχει το πρόγραμμα σταθερότητας στην εργασιακή και την οικονομική κατάσταση των εκπαιδευτικών: περικοπές μισθών, δραστική μείωση διορισμών μονίμων και αναπληρωτών, σκληρή στάση στις μεταθέσεις και στις αποσπάσεις, πιστοποιητικό παιδαγωγικής κατάρτισης και ΑΣΕΠ ως προϋποθέσεις για το διορισμό, ουσιαστική ενεργοποίηση του θεσμού του δόκιμου εκπαιδευτικού με την αξιολόγησή του να κρίνει το αν θα συνεχίσει να είναι εκπαιδευτικός. Ο ίδιος ο εκπαιδευτικός είναι το πρώτο «θύμα» μιας πολιτικής που έρχεται να μεταφέρει ως «ιμάντας» και στους μαθητές του: πρέπει να περνά από συνεχείς συμπληγάδες αξιολόγησης και επανακατάρτισης για να μπορεί να επαναθεμελιώνει το δικαίωμά του στην εργασία, αφού πια το πτυχίο του από μόνο του σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εξασφαλίσει κάτι τέτοιο.

Τα παραπάνω όμως αποτελούν μόνο τις άμεσες, ορατές πλευρές μιας πολιτικής που δείχνουν μια σκλήρυνση της στάσης απέναντι στον εκπαιδευτικό και τα δικαιώματά του. Απ’ ότι φαίνεται η ουσία είναι ακόμα πιο βαθιά, με πιο μακροπρόθεσμο, στρατηγικό χαρακτήρα: ο εκπαιδευτικός πρέπει πράγματι να γίνει ο πρωταγωνιστής της «αναβάθμισης» της εκπαίδευσης, μέσω της εσωτερίκευσης και της αποδοχής αρχικά της δικής του ευθύνης για την «αποτυχία» του εκπαιδευτικού συστήματος κατά πρώτο λόγο και στη συνέχεια της «στράτευσής» του στο μεγάλο ευρωπαϊκό όραμα. Η προσωπική του αξιολόγηση, αλλά και η συμμετοχή στην αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας είναι ο κύριος τρόπος μέσα από τον οποίο το σύστημα προσπαθεί να το πετύχει. Μπαίνουν οι «στόχοι» και μετριούνται τα «αποτελέσματα»: μόνο που οι στόχοι είναι προκαθορισμένοι από τις ανάγκες της αγοράς, από τους δείκτες του ΟΟΣΑ και το πρόγραμμα PISA- που με αυθαίρετα κριτήρια «αποδεικνύει» την «αποτυχία» του εκπαιδευτικού συστήματος. Όπως δηλώνει η υπουργός Παιδείας σε πρόσφατο άρθρο στα «Νέα»: «ο αυριανός μαθητής θα καλείται να επιτύχει συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους και κάθε σχολείο θα πρέπει να τους επιτυγχάνει».

❑ ΕΙΣΒΟΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

«Ψηφιακό σχολείο»: Η εκπαίδευση γίνεται εμπόρευμα

Είναι ανάγκη να «αποκρυπτογραφήσουμε» τις έννοιες που εισάγονται μέσα από τα κείμενα της κυβέρνησης και τις αποφάσεις της ΕΕ, που όσο κι αν φαίνονται σαν «εκθέσεις ιδεών», στην πραγματικότητα χαράζουν μια όντως «νέα» εκπαιδευτική πολιτική στο πλαίσιο των αναγκών του καπιταλιστικού συστήματος.

«Νέο» σχολείο λοιπόν, το νέο μεγάλο όραμα της «νέας» διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Τα σχολεία πρέπει να «αναδιοργανωθούν», σύμφωνα με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Τα κράτη μέλη πρέπει να προσαρμόσουν τα σχολικά τους προγράμματα στις σύγχρονες ανάγκες… έτσι ώστε αντί να απαριθμούν εισροές (γνώσεις που οφείλουν να μεταδώσουν τα σχολεία) να καθορίζουν αποτελέσματα (δεξιότητες και στάσεις που αναμένεται να έχουν αναπτύξει οι μαθητές στα διάφορα στάδια της εκπαίδευσής τους).» Ο μαθητής που είναι «μικρός διανοούμενος», «μικρός επιστήμονας», «μικρός ερευνητής», «μικρός γλωσσομαθής», ο μαθητής που «μαθαίνει πώς να μαθαίνει», ο μαθητής που γίνεται «συνειδητός Έλληνας πολίτης – πολίτης του κόσμου» ―όπως διατυπώνεται στο σχέδιο δράσης του Υπουργείου Παιδείας― δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο μικρός μαθητής που περνά από την εποχή που «ήταν δυνατόν να προβλεφθούν με σχετική βεβαιότητα οι γνώσεις και οι δεξιότητες που θα χρειάζονταν στην ενήλικη ζωή του … σε μια εποχή που δεν θα μπορεί πια να περιμένει ότι θα περάσει όλη του τη ζωή στον ίδιο τομέα απασχόλησης, ενώ η επαγγελματική του διαδρομή θα αλλάζει με απρόβλεπτους τρόπους» ( οι υπογραμμίσεις είναι από την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τίτλο «Βελτίωση των ικανοτήτων για τον 21^ο αιώνα: ατζέντα για την ευρωπαϊκή συνεργασία στο σχολικό τομέα»). Η «επιστροφή στα βασικά» ―μητρική γλώσσα, βασικές γνώσεις στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, ξένες γλώσσες και ψηφιακή ικανότητα― δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά την ανάγκη του συστήματος να «προλάβει» να παρέχει σε όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία τις βασικές δεξιότητες που χρειάζεται για να μπορεί να «επανακαταρτίζεται» στα πλαίσια της μελλοντικής «απασχολησιμότητάς» του.

Αυτή είναι η μια πλευρά της σύνδεσης του «νέου» σχολείου με τις ανάγκες της καπιταλιστικής αγοράς. Αν όμως υπάρχει κάτι που είναι σχετικά «νέο» στην όλη λογική που διαπερνά το νέο εκπαιδευτικό μοντέλο είναι το εξής: η εκπαίδευση και η γνώση αντιμετωπίζεται πια η ίδια ως εμπορεύσιμο προϊόν, ως εμπορική πράξη. Από δω εκπορεύεται και όλη η λογική του «ψηφιακού σχολείου». Από τη στιγμή που η γνώση αποκτά πια «υλική υπόσταση», αφού η αγορά είναι εκείνη που καθορίζει ποια «γνώση» έχει αξία, έρχονται οι τεράστιες επιχειρήσεις της ψηφιακής τεχνολογίας να την πουλήσουν στη μορφή που είναι η πιο εύκολα εμπορεύσιμη. Από την άλλη υπάρχουν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το πώς η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως εμπορική πράξη ―το πρώτο μάλιστα αποτέλεσε και σημείο αντιπαράθεσης με το εκπαιδευτικό κίνημα: τον περίφημο θεσμό της «αριστείας και της καινοτομίας στην εκπαίδευση» και τις «ζώνες εκπαιδευτικής προτεραιότητας». Πέρα από την καθαρά οικονομική πλευρά ―η αριστεία θα χρηματοδοτηθεί με ένα σύνολο 1,4 εκατομμυρίων ευρώ (!) σε μια περίοδο απίστευτης οικονομικής ασφυξίας για τη δημόσια εκπαίδευση― υπάρχει και η πιο ουσιαστική: όλα τα προγράμματα αποκτούν πια «δικαιούχους», «εποπτευόμενους φορείς», «χρονοδιαγράμματα», κωδικούς χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τεχνικά δελτία, στοχοθεσίες και σκοποθεσίες, όπως ακριβώς ένα οποιοδήποτε τεχνικό έργο, με την εκπαίδευση να μπαίνει στο αντίστοιχο κουτάκι της οικονομικής δραστηριότητας και με τη μεγαλύτερη πια δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να «συμπράττει» στα παραπάνω. Ο χορός των εκατομμυρίων ευρώ γύρω από τα σχολεία καλά κρατεί, χωρίς όμως να φτάνουν ποτέ ουσιαστικά στα ίδια τα σχολεία. Μια τάση, που με το Πρόγραμμα Σταθερότητας θα ενταθεί ακόμα πιο πολύ, αφού για οποιαδήποτε «δράση» ή «αλλαγή» στο δημόσιο σχολείο θα αναζητούνται και οι αντίστοιχοι «κωδικοί» των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τη χρηματοδότησή τους (εδώ ακριβώς σκοντάφτει και η περιβόητη «εκ βάθρων» αλλαγή του ολοήμερου σχολείου, αφού ακόμα δεν έχει βρεθεί ο αντίστοιχος κωδικός για τη χρηματοδότησή του!).

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 11 Απριλίου 2010

• Αδαμόπουλος Νίκος, Γ.Σ. ΠΟΕ-ΟΤΑ
• Αλεβίζος Άρης, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
• Κοσμοπούλου Όλγα, Ε.Γ. Ο.Ε.Ν.Γ.Ε.
• Μακρυγιάννης Στέφανος, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
• Μάτσα Κατερίνα, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
• Παναγιωτόπουλος Χρήστος, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ
• Παπανικολάου Πάνος, Δ.Σ. ΕΥΝΑΠ
• Ρέππα Ντίνα, Δ.Σ. ΔΟΕ
• Φατούρου Αγγελική, Δ.Σ. ΟΛΜΕ

ΡΙΖΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΩΝ 700 ευρώ CASUS BELLI ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Στο μάτι του κυκλώνα βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο δημόσιο. Νομοσχέδιο που θα μειώνει δραματικά τους μισθούς των νεοπροσληφθέντων στο δημόσιο ετοιμάζει η κυβέρνηση για το φθινόπωρο. Με βάση αυτό όσοι προσλαμβάνονται στο δημόσιο τομέα από 1/1/2010 θα πληρώνονται με βασικούς μισθούς του ιδιωτικού τομέα με βάση την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε) (!!!). Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτή τη στιγμή η Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. που υπέγραψε η ΓΣΕΕ τον Απρίλιο του 2008 και ισχύει για τα έτη 2008-2009 καθορίζει το ημερομίσθιο του άγαμου ημερομισθίου χωρίς προϋπηρεσία σε 33,04 ευρώ και του άγαμου υπαλλήλου χωρίς προϋπηρεσία σε 739,56 ευρώ το μήνα. Ταυτόχρονα, το νομοσχέδιο θα περικόβει τη συντριπτική πλειοψηφία των επιδομάτων που ισχύουν (εκτός οικογενειακού, παιδιών και τίτλων σπουδών).

Με το νομοσχέδιο αυτό η κυβέρνηση ανατρέπει ριζικά όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα στο δημόσιο τομέα. Η επιδίωξή της να δημιουργήσει άλλες μισθολογικές προϋποθέσεις για τους νεοπροσλαμβανόμενους δεν είναι μια απλή επιμέρους αλλαγή. Στοχεύει στο σύνολο των οικονομικών, εργασιακών κι ασφαλιστικών δικαιωμάτων του δημοσίου τομέα. Είναι η κερκόπορτα για την καθολική σε έκταση και βάθος ανατροπή των όσων γνωρίζουμε έως τώρα. Η αλλαγή στο μισθολογικό καθεστώς των νεοπροσληφθέντων έχει στόχο τη διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα των δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων ακόμα και ίδιων εργασιακών κλάδων. Επιδιώκει να οξύνει τη χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών στο δημόσιο, μεταβιβάζοντας το σύνολο των μεσαιωνικών συνθηκών που ισχύουν στον ιδιωτικό τομέα. Η διεύρυνση της ελαστικής εργασίας, όλα τα προηγούμενα χρόνια καθώς επίσης και οι όροι που τη συνόδευαν, οδηγούν σήμερα την κυβέρνηση να τις μετατρέπει σε καθολικές για το μόνιμο προσωπικό. Η δημιουργία μιας νέας βάρδιας εργαζομένων στο δημόσιο με χειρότερες μισθολογικές συνθήκες στοχεύει να συμπαρασύρει το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο προς τα κάτω. Πρόκειται για την εξώφθαλμη προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν τα κριτήρια της αγοράς για  ανατραπούν για όλους, όλα τα κεκτημένα που έχουν απομείνει όρθια.

Είναι φανερό ότι οι προτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΣΕΒ για να πληρώσουν την κρίση τους οι εργαζόμενοι, βρίσκουν πλήρη ικανοποίηση σε μια τέτοια ανατροπή. Είναι το όχημα για την τελική τους επιδίωξη, την κατάργηση της μονιμότητας και την εξάπλωση των αντεργατικών όρων εργασίας του ιδιωτικού τομέα.

Η κυβέρνηση γίνεται όλο και πιο επιθετική και πιο επικίνδυνη για τον κόσμο της εργασίας γιατί έχει την πλήρη στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τη συναίνεση του υποταγμένου, γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Γιατί την εποχή που ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται, ο κρατικός συνδικαλισμός παντός καιρού επιλέγει τα τραπέζια του διαλόγου με τους φονιάδες των εργατικών δικαιωμάτων αντί τη μαχητική αναμέτρηση μαζί τους.

Οι εργαζόμενοι θα απαντήσουν στη νέα επίθεση της κυβέρνησης με αποφασιστικούς μαχητικούς αγώνες διάρκειας. Δε θα επιτρέψουν σε καμία περίπτωση να υποθηκευτούν τα συμφέροντα των νέων εργαζόμενων και κατ’ επέκταση όλων των εργαζόμενων στο δημόσιο. Είναι casus belli για αυτούς.

Οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις θα δώσουν το μέγιστο των δυνάμεων τους για το συντονισμό των κλάδων άμεσα, με στόχο το ξεδίπλωμα όλων των μαχητικών μορφών, απεργιών, διαδηλώσεων, καταλήψεων, που θα δώσουν στο κίνημα τη δυνατότητα να αποτρέψει την επίθεση και να διεκδικήσει τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
27/7/2009

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ
Ερμού 136, 10553 Αθήνα. Τηλ-Fax.: 2103252214 www.sea.org.gr, http://sylellarxeol.blogspot.com/

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων εκφράζει την αποστροφή του και την ανησυχία του για την επίθεση που δέχτηκαν οι συνάδελφοι αρχαιολόγοι Μ.Τσιποπούλου και Κ. Χρηστάκης από μερίδα του Τύπου και παραγόντων της Κρήτης, για τις επιστημονικές απόψεις που διατύπωσαν σε σχέση με την προέλευση των μινωικών φύλων που κατοίκησαν την Κρήτη από την 7η χιλιετία π.Χ. Η ανησυχία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, καθώς η επίθεση αυτή δεν ξεκίνησε από τους συνήθεις ακραίους κύκλους, αλλά από τοπικούς πολιτικούς παράγοντες.

Η ελεύθερη διατύπωση επιστημονικών απόψεων αποτελεί βασικό πυλώνα προαγωγής κάθε επιστήμης, πόσο μάλλον της προϊστορικής αρχαιολογίας, που συνεχώς εξελίσσεται και εμπλουτίζεται από τα νέα δεδομένα των επιστημονικών ανακαλύψεων. Η προσπάθεια να λογοκριθούν επιστημονικές απόψεις ή να υπαχθούν σε πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της επιστημονικής ελευθερίας και με αυτή την έννοια αποτελεί ευθεία βολή κατά της δημοκρατίας και των συνταγματικά κατοχυρωμένων αρχών.

Οι επιστήμες της ιστορίας και της αρχαιολογίας έχουν υποφέρει στο παρελθόν από τις προσπάθειες πολιτικής χειραγώγησής τους και χρησιμοποίησής τους για επιδιώξεις που απέχουν πολύ από αυτές της επιστημονικής κοινότητας.

Είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό να διατυπώνονται απόψεις που θεωρούν ότι οι αρχαιολόγοι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας δεν μπορούν ή δεν δικαιούνται να διατυπώνουν ελεύθερα τις  επιστημονικές  τους απόψεις, γιατί είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι αρχαιολόγοι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας μεριμνούν, σε συνθήκες που τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει περισσότερο ασφυκτικές από ποτέ, να ανταπεξέλθουν όχι μόνο στα τρέχοντα καθήκοντα που συνεπάγεται η θέση τους, αλλά πολύ περισσότερο να προάγουν την αρχαιολογική επιστήμη και να κάνουν τα συμπεράσματά της προσιτά στο ευρύ κοινό, με αξιοθαύμαστα και διεθνώς αναγνωρισμένα αποτελέσματα. Το έργο αυτό κρίνεται συνεχώς από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και από το κοινό  που επισκέπτεται τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία της χώρας μας.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων στηρίζει τα μέλη του στο δύσκολο έργο τους ενάντια στις συκοφαντίες και τις απειλές που διατυπώνονται από ποικίλους κύκλους και συμφέροντα.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ

Αν οι «θεσμοί κύρους», όπως τα περιώνυμα μπακαλορεά, είναι απολύτως ανοχύρωτοι σε διαρροές και μεταπρατικές αγοραπωλησίες τύπου μπακαλοτέφτερου (έδωκα τόσα γραμμάρια θέματα – έλαβα τόσα χιλιάρικα τοις μετρητοίς) μπορεί ο καθένας να φανταστεί πώς ακριβώς θα παρέχεται η εκπαίδευση και οι τίτλοι σπουδών στα γιουνιβέρσιτις, κόλετζις και τα τοιαύτα, που αρκεί να βρουν τριακόσια τετραγωνικά να στεγαστούν (έστω χωρίς ασανσέρ, μηχανοργάνωση, αύλειους χώρους και βιβλιοθήκες, διόλου απίθανο δε και χωρίς τουαλέτες) και αναγορεύονται αυτομάτως σε ισοδύναμα των Καποδιστριακών, Μετσοβίων, Αριστοτελείων κ. ά. Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της ημεδαπής (αλήθεια, τα ευαγή αυτά ιδρύματα θα διαθέτουν ή όχι πανεπιστημιακό άσυλο; Το ερώτημα είναι φλέγον και αφορά αμέσως την πλήρη ισοτιμία τους με τα κρατικά…).

Αφού μάλιστα η ελεύθερη αγορά, δια της ευρωενωσιακής σχετικής νομοθεσίας και της καραμανλείου- σπηλιωτοπουλείου συμμορφώσεως, απαγορεύει την παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας σε θέματα εκπαιδευτικού προσωπικού, προγραμμάτων σπουδών κ.λπ., τα εκπαιδευτικά αυτά ιδρύματα  (παραρτήματα αλυσίδων σούπερ μάρκετ, ταχυφαγείων και πλυντηρίων λεκιασμένου ρευστού) θα μπορούσαν ίσως να αποτελέσουν την απάντηση στις παράνομες αγοραπωλησίες ξενογλώσσων πτυχίων κύρους, ακολουθώντας την γνωστή τακτική των προϊόντων – μαϊμού (μπλουζάκια λακόστρ, ρολόγια ρόλεξ, παπούτσια τίγκερλαντ κ.ά). Παρέχοντας, τουτέστιν, τους ισότιμους τίτλους χλόουερ, πουροφίσιενσι, μπαχαλορεά και τα τοιαύτα, σε λογικές τιμές που δεν θα υπερβαίνουν τα χίλια ευρώ.

Να δούμε τότε πώς θα καταφέρουν οι δόλιοι διακινητές επισήμων τίτλων σπουδών να συνεχίσουν να πλήττουν δια των ανόμων ενεργειών τους το κύρος της ελεύθερης εκπαιδευτικής αγοράς, εγχωρίας τε και διεθνούς!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΑΘΗΝΑ  8/7/2009

To ΔΣ του Ενιαίου Συλλόγου Διδασκόντων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας έχει εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεση του στο καθεστώς υπερεργολαβίας βάσει του οποίου εκτελούνται οι εργασίες καθαριότητας και φύλαξης στο Ίδρυμά μας, αλλά και σε άλλους δημόσιους οργανισμούς,.

Οι εργαζόμενες/οι που απασχολούνται στις εταιρίες αυτές βλέπουν πολύ συχνά να καταπατούνται βασικά τους εργασιακά δικαιώματα και διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας. Όπως κατήγγειλαν οι καθαρίστριες του ΙΚΑ, του Νοσοκομείου Βόλου και του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε συγκέντρωση που έγινε στα τέλη Μαΐου στο Εργατικό Κέντρο Βόλου, υποχρεώνονται συχνά να υπογράφουν εν λευκώ μια σύμβαση χωρίς να πάρουν αντίγραφο, να πληρώνονται για λιγότερες ώρες απ’ όσες εργάζονται πραγματικά, να μένουν απλήρωτες για μεγάλα διαστήματα, και μερικές φορές ακόμα και να αγοράζουν μόνες τους τα απορρυπαντικά. Στο Πανεπιστήμιό μας τον τελευταίο καιρό ο εργολάβος προσλαμβάνει τις καθαρίστριες μόνο με τρίμηνες συμβάσεις αντί για εξάμηνες και ύστερα απολύει τις περισσότερες.

Την προηγούμενη εβδομάδα, εννιά εργαζόμενες καθαριότητας του ΙΚΑ Βόλου, ιδρυτικά μέλη του νεοϊδρυθέντος σωματείου των καθαριστριών Νομού Μαγνησίας που εργάζονται σε εργολάβους, μη αποδεχόμενες απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες (μειωμένα ωράρια και κατάργηση των βαρέων ενσήμων), απολύθηκαν από τον εργολάβο.

Το ΔΣ του Ενιαίου Συλλόγου Διδασκόντων του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας δηλώνει την αντίθεσή του στις απολύσεις αυτές, ζητά την ανάκλησή τους και εκφράζει την συμπαράστασή του στο νεοϊδρυθέν σωματείο, στο οποίο συμμετέχουν και οι εργαζόμενες καθαριότητας του Πανεπιστημίου μας. Ζητάει επίσης την κατάργηση του καθεστώτος της εργολαβίας σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες του Νομού Μαγνησίας και την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού καθαριότητας με πλήρη ασφάλιση.

Βόλος, 7 Ιουλίου 2009

Για το ΔΣ
Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, Πρόεδρος

ΠΑΡΑΤΑΞΗ    ΨΗΦΟΙ    ΕΔΡΕΣ
Παρεμβάσεις    43    1 (1)
ΔΑΚΕ    180    4 (4)
ΠΑΣΚ    141    3 (3)
Σ.Ε.Κ.    90    2 (2)
ΕΣΑΚ/ΔΕΕ    56    1 (1)

ΑΔΕΔΥ
ΠΑΡΑΤΑΞΗ    ΨΗΦΟΙ    ΣΥΝΕΔΡΟΙ
Παρεμβάσεις    44    12
ΔΑΚΕ    180    49
ΠΑΣΚ    144    39
Σ.Ε.Κ.    87    24
ΕΣΑΚ/ΔΕΕ    57    15

Η «πανηγυρική» πρώτη μέρα του συνεδρίου, ύστερα από το αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο με τη συμμετοχή 3 σχολείων (το αφιέρωμα έγινε μετά από πρόταση των Παρεμβάσεων), σφραγίστηκε από τη δυναμική παρουσία ωρομισθίων εκπαιδευτικών, που απαιτούσαν από την εκπρόσωπο και Γ.Γ. του ΥΠΕΠΘ (Ν. Γκοτσοπούλου) και την υπεύθυνη Παιδείας του ΠΑΣΟΚ (Α. Διαμαντοπούλου) να παρθούν μέτρα για την κατάργηση του αίσχους της μισής, απλήρωτης και περιπλανώμενης εργασίας. Στο πλευρό τους βρέθηκαν, όπως ήταν φυσικό, οι αγωνιστές σύνεδροι της αριστεράς και ιδιαίτερα το μπλοκ των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων, το οποίο με αγωνιστικότητα και φαντασία αντιπαρατέθηκε στους εκπροσώπους του δικομματισμού.

Οι αποφάσεις

Θα ήταν ολέθριο σφάλμα αν στην περίοδο που ξανοίγεται μπροστά μας, το μεγαλύτερο συνδικάτο της χώρας μας βάδιζε χωρίς θέσεις, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μπούσουλα.. Οι κυρίαρχες δυνάμεις, μετά την «άλωση» της ΠΟΣΔΕΠ και τη δεξιά γραμμή της ΔΟΕ (η ΠΑΣΚ στη ΔΟΕ είναι σαν το φούρνο του Χότζα· όπου φυσάει ο άνεμος), δικαίως θα επιθυμούσαν οι καθηγητές να βρεθούν χωρίς αιτήματα και το 14ο συνέδριο να καταλήξει σε «άγονη γραμμή». Αυτό επιθυμούσε και η ηγεσία του ΚΚΕ με το γνωστό καταστροφικό τρόπο.
Όταν ψηφίστηκαν από το σώμα ως βάση τα αιτήματα του 13ου συνεδρίου, οι ηγεσίες των ΔΑΚΕ – ΠΑΜΕ αιφνιδιάστηκαν. Για την ακρίβεια «έχασαν τα’ αυγά και τα πασχάλια». Η αφαίρεση, μάλιστα, από το 13ο συνέδριο του πολιτικού σκεπτικού και η ψήφιση μόνο αιτημάτων με την προσθήκη οκτώ άλλων επίκαιρων (περιφερειακές εξετάσεις, ταμεία, ωρομίσθιοι κ.λπ), επέφερε στο δίπολο ΔΑΚΕ – ΠΑΜΕ μεγάλη σύγχυση και αναταραχή. Τριχάστηκαν! Η ηγεσία της ΔΑΚΕ έδωσε εντολή στο νεοφιλελεύθερο μπλοκ να αποχωρήσει συντεταγμένα με αστείες προφάσεις και η ηγεσία του ΠΑΜΕ, αφού ανασύνταξε τα διαδικαστικά κουρέλια της, μην τολμώντας να αποχωρήσει, προσπαθούσε –η δύστυχη– να κρυφτεί πίσω από άλλοθι. Μάταια όμως! Το σώμα είχε ψηφίσει αποφάσεις.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι στην πρόταση των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων για πρόγραμμα δράσης και Γ.Σ. το Σεπτέμβρη, το ΠΑΜΕ-ΕΣΑΚ-ΔΕΕ κ.λπ., ψήφισε μαζί με τις ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ και τη μισή Συνεργασία λευκό.
Το πρόγραμμα δράσης που πρότειναν οι Παρεμβάσεις ήταν το παρακάτω:

Αν και τα περισσότερα ψηφίσματα, τα οποία κατέθεσαν (μαζί με πλαίσιο, αποφάσεις, πρόγραμμα δράσης και τη μοναδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας) οι Παρεμβάσεις παραπέμφθηκαν στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, αξίζει να μνημονεύσουμε το ψήφισμα για τους μετανάστες που υπερψηφίστηκε και το οποίο αναφέρει:

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ 14ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
Το 14ο συνέδριο της ΟΛΜΕ καταγγέλλει την κλιμάκωση των ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια στους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες. Η προσφυγιά και η μετανάστευση πολλών ανθρώπων από φτωχές χώρες δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με μαζικές απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μακροχρόνιες φυλακίσεις και επιχειρήσεις «σκούπα».
Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη και τη χώρα μας κατατρεγμένοι από τον πόλεμο, τις σφαγές, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν οι ισχυροί της γης. Οι μετανάστες και οι οικονομικοί πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη γιατί το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα προκαλούν ασφυξία στις χώρες του τρίτου κόσμου.
Οι εκπαιδευτικοί της Ελλάδας, αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος, εργαζόμενοι στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, αγωνίζονται για:

• Να σταματήσουν τώρα οι ρατσιστικές επιχειρήσεις, οι απελάσεις και οι φασιστικές επιθέσεις. Να νομιμοποιηθούν τώρα όλοι οι μετανάστες και να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες.
• Να μη φτιαχτούν στρατόπεδα συγκέντρωσης.
• Να χρηματοδοτηθούν άμεσα υποδομές στην Υγεία, Παιδεία, και Πρόνοια για την κάλυψη των βασικών αναγκών των εργατών, ελλήνων και μεταναστών.
• Να απλοποιηθούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια για τη χορήγηση της «πράσινης κάρτας», να μειωθούν δραστικά τα παράβολα, να τους χορηγηθούν όλα τα αναγκαία ταξιδιωτικά έγγραφα.
• Να υπάρξουν διακρατικές συμφωνίες και πρόνοια για τη διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας στα σχολεία που φοιτούν μετανάστες.
• Να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας.
• Να σταματήσουν οι θρησκευτικές διακρίσεις στο πολιτικό πλαίσιο της ελεύθερης και ανεμπόδιστης έκφρασης των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.
• Ειδικότερα στο χώρο της Εκπαίδευσης οφείλουμε να προτάξουμε αξιακά το αίτημα για ένα σχολείο που να χωράει όλα τα παιδιά και όλη τη γνώση, με τη λήψη ειδικών αντισταθμιστικών εκπαιδευτικών μέτρων για τα παιδιά των μεταναστών..
• Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Ίδια δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους.
• Κατάργηση του Συμφώνου Μετανάστευσης της ΕΕ, Σένγκεν, Δουβλίνο 2.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ  ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ- ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ- ΚΙΝΗΣΕΙΣ
ΑΘΗΝΑ 27/6/2009, 14ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΛΜΕ

Ενώ για πρώτη φορά και ύστερα από τη συνδυασμένη δράση του Συντονιστικού Ωρομισθίων και συνέδρων της εκπαιδευτικής αριστεράς, το 14ο συνέδριο απόφάσισε:
Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού.
Όσο και αν το δεύτερο θα καταλήξει κενό γράμμα αν δεν το «κουβαλήσουν στις πλάτες τους» οι ΕΛΜΕ, εν τούτοις ανοίγει το δρόμο για την ισοτιμία, την ένταξη και την αλληλεγγύη των ωρομισθίων.
Οι Επιτροπές και το Συντονιστικό Ωρομισθίων πρέπει «να πιάσουν από τώρα δουλειά». Με βάση την απόφαση του 14ου συνεδρίου, να απαιτήσουν την οργανική, λειτουργική και δημοκρατική ένταξή τους σε όλο το φάσμα της συνδικαλιστικής ζωής.

Οι Παρατάξεις

Η ηγεσία της ΔΑΚΕ προσπάθησε να εμφανίσει «στρατιωτική πειθαρχία», όμως ήταν θλιβερός απολογητής της κυβέρνησης (είναι τόσο κρίμα να βλέπεις εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν είχαν να πουν ούτε ένα λόγο για την κατάντια του σημερινού σχολείου, ούτε μια λέξη για τα παιδιά μας, για τους μαθητές, ούτε μία αράδα για την ανάγκη αναζωογόνησης των σωματείων).
Η αποχώρησή της έδειξε πως η πολιτική γραμμή της είναι απομονωμένη και «ανάδελφη». Η ηγεσία της ΔΑΚΕ, παρ’ ότι δίνει – με σκονάκια – εξετάσεις στο ΥΠΕΠΘ, θα βρεθεί μπροστά στην οργή των εκπαιδευτικών που φτωχαίνουν, που περιφέροντα, (μισή ζωή – μισή δουλειά) που χάνουν τα ταμεία τους και τότε το ανούσιο φιλοκυβερνητικό χειροκρότημα δε θα φτάσει να καλύψει τη συνδικαλιστική γύμνια τους.
Η ηγεσία της ΠΑΣΚ «κατάφερε» να μην καταθέσει καμία πρόταση για το σχολείο και το εκπαιδευτικό κίνημα. «Βιώνει» το διχασμό ανάμεσα σ’ ένα ΠΑΣΟΚ των Παπανδρέου – Διαμαντοπούλου – Χρυσοχοϊδη που ορκίζεται στην αγορά και σε μία οπισθοφυλακή, οι οποίοι τρέφονται με υπολείμματα παρελθόντων, περιμένοντας να ωριμάσει η πτώση της ΝΔ.
Είναι χαρακτηριστικό, πως η υπεύθυνη του ΠΑΣΟΚ (Α. Διαμαντοπούλου) επανέφερε στο προσκήνιο τη χρηματοδότηση σε συνδυασμό με την αξιολόγηση και η ΠΑΣΚ έπαθε το σύνδρομο της… Μέδουσας· αποσβολώθηκε!!
Η ηγεσία των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων προτίμησε να… εξαφανιστεί, μη παρουσιάζοντας κανένα πολιτικό, συνδικαλιστικό, εκπαιδευτικό πλαίσιο, κανένα καθαρό ιδεολογικό πρόσωπο. Αναλώθηκε σε κινήσεις τακτικής και αναζήτηση ψήφων.
Η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ-ΠΑΜΕ, αιφνιδιασμένη από τις αποφάσεις, επέλεξε το γνωστό δρόμο. Αναφερόταν στον εαυτό της, εξήρε το ΠΑΜΕ και πρότεινε συνεργασία με τα… μέλη της.
Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις και οι αγωνιστές σύνεδροι, προσπάθησαν να φέρουν το μήνυμα των αγώνων, το Δεκέμβρη, τις ανάγκες των ωρομισθίων, το όραμα για ένα άλλο σχολείο, την υπεράσπιση των Ταμείων και των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, το κοινό συνδικάτο δασκάλων-καθηγητών και, πάνω απ’ όλα, το σχεδιασμό της απάντησης στην επίθεση που εντείνεται.
Με θέσεις και κριτική, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τις εγγενείς δυσκολίες μας, καταθέσαμε δεκάδες προτάσεις για όλα τα ζητήματα και δικαιωθήκαμε.
Σ’ αυτόν το δρόμο θα συνεχίσουμε σ’ όλα τα επίπεδα της δράσης μας, από τις Επιτροπές Αγώνα και τα πρωτοβάθμια σωματεία μέχρι το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, επιμένοντας αποφασιστικά στην κοινή δράση με τους συναδέλφους μας δασκάλους. Άλλωστε, την προοπτική του κοινού Συνδικάτου Δασκάλων-Καθηγητών, είμαστε η μόνη παράταξη που την υπηρετήσαμε με συνέπεια με τις τοποθετήσεις και τις προτάσεις μας και στο 14ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.

Αθήνα, 2 Ιούλη 2009

Υ. Γ. Επισυνάπτουμε παρακάτω την απόφαση του 14ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Τα αιτήματα του 13ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ θα τα βρείτε στην ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας.

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ 14ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Με δεδομένα τα αιτήματα του 13ου Συνεδρίου, τα συμπληρώνουμε με τις παρακάτω προτάσεις:

• Να μην περάσουν οι αλλαγές στο εξεταστικό (περιφερειακές εξετάσεις κ.λπ.).
• Όχι σε ξεχωριστό μισθολόγιο για τους νέους συναδέλφους (μισθολόγιο 2 ταχυτήτων).
• Γνήσιες και ουσιαστικές κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, με ενσωμάτωση των γενικών επιδομάτων στο βασικό, ώστε ο μισθός του νεοδιόριστου να διαμορφωθεί στα 1.400 ευρώ τουλάχιστον.
• Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού.
• Αντιμετώπιση του προβλήματος των πολύτεκνων συναδέλφων σύμφωνα με τις θέσεις της ΟΛΜΕ.
• ΄Αμεση αντιμετώπιση της εκτεταμένης «διαθεσιμότητας», υπεράσπιση και διεύρυνση της οργανικότητας.
• Δημόσια κοινωνική καθολική ασφάλιση. Όχι στα επαγγελματικά ταμεία – ΄Αμεση χρηματοδότηση των ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό.